Marcus+

Pat Metheny (z którym Gil Goldstein studiował na uniwersytecie w Miami w latach 1972-1973) powiedział o nim, że jest Zeligiem jazzu (ukłon w stronę Leonarda Zeliga, postaci-kameleona wymyślonej i zagranej przez Woody Allena w 1983 roku). Porównanie o tyle trafne, że Goldstein uchodzi za specjalistę w każdym muzycznym zawodzie, który w danym momencie uprawia.

Gil Goldstein

Gil Goldstein urodził się w Baltimore w 1950 roku. Jest pianistą (który zaczynał i wciąż gra na akordeonie), aranżerem, producentem płytowym, kompozytorem muzyki filmowej, absolwentem Berklee College of Music i profesorem New York University. Zdobył cztery nagrody Grammy: w 1993 roku za rekonstrukcję orkiestracji nagrań Miles Davis and Quincy Jones Play the Music of Gil Evans, w 2004 za aranże na płytę Michaela Breckera Wide Angles, oraz w 2006 za aranżację klasyka What Are You Doing the Rest of Your Life dla Stinga i Chrisa Bottiego. Goldstein nagrał 8 solowych płyt, na większości których słychać wybitnych muzyków spoza Stanów Zjednoczonych. Dwa przykłady to cudowne albumy Zebra Coast (1992) z mistrzami flamenco Carles’em Benavente (bas) i Jorge Pardo (flet i saksofon) oraz Infinite Love (1993) z brazylijskimi gitarzystami Romero Lubambo i Toninho Hortą.
Na początku (czyli w drugiej połowie lat 70-tych) występował z takimi muzykami jak Pat Martino, Pat Metheny, Billy Cobham, Ray Barretto i Lee Konitz.
W połowie lat 1980-tych wielki Jim Hall zaprosił go do pracy ze swoim kwartetem, a w 1993 roku to właśnie Goldstein wyprodukował nagranie duetu Metheny/Hall pt. Something Special. Niepostrzeżenie instrumentalista Goldstein stał się (również wybitnym) aranżerem i producentem. Na długiej liście gwiazd, dla których aranżował muzykę są (oprócz Stinga i Bottiego) David Sanborn, Bobby McFerrin, Al Jarreau i Manhattan Transfer. Artysta za kluczowe doświadczenie muzyczne swojego życia uważa pracę z Gilem Evansem (od 1982 roku do śmierci Evansa w 1988).
W latach 1990-tych Goldstein zajął się kompozycją dla filmu. Jego ścieżki można usłyszeć w Radio Inside (1994), I Love You, I Love You Not (1997) i Simply Irresistible (Nieodparty Urok, 1999). Oprócz tego Goldstein pozostaje wziętym akordeonistą: to jego akordeon słychać w filmie Frida (2002).
Trudno w to uwierzyć, ale to prawda: to on będzie dyrygował Sinfonią Varsovią podczas widowiska Marcus+ na scenie plenerowej Polskiej Filharmonii Bałtyckiej.
gilgoldstein.us